Exit

Vandaag gaat Daan wandelen met zijn drie jaar geleden verworven verkering Annie. Wandelen rond de Vinkeveense plassen want daar is mooie natuur vermoedt hij. Echte natuur met kikkers en niet opgeruimde omgevallen bomen en onverharde wegen.

Hij rijdt zoals altijd, zij is veel beter met de kaart, ook al hebben ze al tijden een Tomtom. In de kofferbak staan twee paar gloednieuwe wandelschoenen van de Decathlon. Daan heeft een categorie duurder dan zij.

Aangekomen bij de Vinkeveense plassen is het zoeken naar een parkeerplaats. De halve Randstad lijkt op hetzelfde idee gekomen te zijn.

Annie en Daan zitten achterop de bumper, doen de schoenen aan en sluiten aan bij de stroom wandelaars op het hoofdpad. De eerste drie zitjes zijn volledig bezet, en de vierde heeft nog een plekje vrij. Annie gaat zitten en haalt een tweetal in zilverpapier verpakte boterhammen met kaas uit haar handtas. Daan eet staand. Ze drinken ieder een paar slokken uit een plastic waterflesje. Annie gaat staan en ze voegen weer in. Dit alles gebeurt zonder een woord te wisselen, zelfs zonder elkaar ook maar aan te kijken.

Terug bij de auto wordt het vuil uit de profielen geklopt. De schoenen worden weer in de hoezen geritst en als Daan behoedzaam tussen de om de vrijgekomen parkeerplaats vechtende auto’s manoevreert zegt Annie ineens vanuit haar urenlange stilte: “Daan, ik heb een hardvochtige hekel aan dit soort dagen met jou”. En hiermee voelen ze beiden dat dit een kantelpunt is geweest dat niet meer terug te draaien valt.

About

Ik ben een teruggetrokken, enigszins zwaar op de hand zijnde oude Brabander, met een ongeorganiseerde stroom gedachten.

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
Go top