Exit

Daan heeft nét te laat teruggeschakeld. De snelheid wordt te laag en daardoor zakken de smalle bandjes te diep in de modder. Het heeft de hele ochtend gemiezerd en de grond is verzadigd en drassig. Het heeft niet gevroren vannacht, anders zou Daan de fiets gemakkelijker rechtop hebben kunnen houden. Door de vertraging moet met grotere bewegingen gecorrigeerd worden, en dat kent op dit modderige paadje langs de Aa een absolute grens.

Daan krijgt de snelheid niet omhoog en doet het domste wat een wielrenner in dit geval zou kunnen doen: hij schakelt terug. De ketting blokkeert doordat de snelheid tekort schiet en de ketting door de rotatie niet de tanden kunnen vinden, en de fiets komt tot stilstand. De plaatjes waarmee Daan zijn Shimano schoentjes 48 minuten geleden heeft vastgeklikt zitten lekker strak op de pedalen. De plaatjes zijn gisteren geleverd door fietspunt.nl op zijn zakelijke adres, spiksplinternieuw en zeer goed passend. Te goed.

Langzaam begint de fiets te kantelen richting het water. Daan wil afstappen om vallen te voorkomen maar de plaatjes laten niet los. Met een potsierlijk boogje valt Daan geluidloos ondersteboven in de Aa op een precies op die plek gedumpte fiets, twintig centimeter onder het water. Met zijn oude helm en nieuwe fietshandschoentjes. Zijn nekwervel krijgt door het gewicht dat erop leunt (94,4 kilo) een kromming die de nek niet kan standhouden en Daan hoort dan ook kraakhelder de ontluisterende “krrapk”.

Daan stelt zich voor hoe het eruit moet zien. Liggend op zijn rug, met de fiets nog aan zijn voeten in de Aa, met een gebroken nek. Maar er is niemand die het ziet. Wie gaat er op deze tijd met dit weer naar buiten? Wie zou er in hemelsnaam nu in januari in de omgeving van Kasteel Heeswijk Dinther getuige van die stunt van die grijze bebrilde midlife-fietser om 8:30 in de ochtend kunnen zijn?

Daan doorloopt zijn opties. “Als er niets gebeurt, verdrink ik”, denk hij. Eruit klimmen moet misschien wel lukken. Hij probeert dan ook alsnog zijn schoenen los van de trappers te krijgen door verder te draaien dan dat hij jaren gewend was met de mountainbikeplaatjes op die oude geleende fiets. Maar er beweegt niets. Geen trapper, geen schoen, geen voet en al helemaal geen been.
“Oeps”, denkt Daan. “Dan is het zo gebeurd, ik krijg geen verse lucht meer”, denk hij, “ik kan niet bewegen, én niemand heeft me zien stuntelen”. “Degene die weet dat ik fiets is hier 32 kilometer vandaan”, denkt hij wanhopig. Nou ja wanhopig, dat valt eigenlijk wel mee, het is meer berustend dan wanhopig. Maar ook meer ongerust dan tevreden.

About

Ik ben een teruggetrokken, enigszins zwaar op de hand zijnde oude Brabander, met een ongeorganiseerde stroom gedachten.

2 comments

  1. Pingback: Amanuensis - iDbox | iDbox

  2. Pingback: Amanuensis - iDbox | iDbox

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
Go top