Exit

“Dit red ik niet lang meer” denkt Daan hardop en laat een hap lucht ontsnappen, “de zuurstof is opgebruikt en mijn lichaam heeft hard nieuwe nodig”. Hij ziet de vissen boven zich zwemmen en moet terugdenken aan die vakantie met Annie in Zeeland. Ze waren allang niet meer verliefd en zonder het uit te spreken hebben ze besloten veilig dicht bij huis met elkaar op te trekken, zodat een ontsnappingsroute altijd voorhanden is. Je pakt een bus en een trein en je bent thuis.

Ze hadden een klein hotelletje geboekt in Veere, vlakbij de haven, met uitzicht over het Veerse Meer. De kamer was smaakvol ingericht met broccante stoeltjes en een mooi gietijzeren tafeltje, mooie zeegezichten in olieverf van voor de dam, een groot houten ledikant maar geen televisie. Ombeurten fristen zij zich op, Annie met een snelle douche en Daan met een flats water in zijn gezicht en nieuwe deodorant onder zijn licht zuur riekende oksels.

“Zullen we lekker mosselen gaan eten in Vrouwenpolder?” opperde Daan, maar Annie keurde dat voorstel af met “ik heb meer zin in een scholletje hier in Veere” en wendde met dat voorstel meteen het halve uur ongemakkelijke stilte af in de auto naar het dorpje. “Goed idee” stemde Daan in, strikte zijn schoenen, stond op en zocht zijn portemonnee.

Slenterend door de straten naar het restaurantje welke de vrouw achter de receptie van het hotel had aangeraden begon Daan het onderwerp dat hem al dagen dwarszat: “Annie, ik wil je vragen echt eerlijk op mijn volgende vraag te antwoorden”, en Annie stemde meteen in.
“Als ik je nu ten huwelijk zou vragen, wat ik niet doe omdat ik bang ben voor jouw antwoord, wat zou je dan antwoorden?” en Daan ging stilstaan voor Annie en keek haar vragend aan. “Ik denk namelijk dat je niet van me houdt” zei hij nauwelijks hoorbaar. “We hebben alles; een hond, een huis, een auto en elkaar, maar dat lijkt niet genoeg voor jou”.

Daan stond daar maar met zijn droeve blik, bewoog niet, en Annie was druk op zoek naar de juiste woorden, maar dat duurde menselijkerwijs veel te lang. Annie verzuchtte tenslotte “Daan, we hebben het goed gehad, maar de liefde is weg, op, vervlogen, zonder aanwijsbare reden. Ik weet dat jij dat niet zo voelt, maar zo verder of trouwen is voor mij onmogelijk en ik ben blij dat jij dat hebt aangevoeld en me nu dit voor de voeten gooit”.

Zijn hoofd voelde als een leeggegeten koekblik en de stem van Annie klonk raar hol. Dit had hij zien aankomen maar het gevoel dat erbij hoort is zo overweldigend, dat hij er misselijk van wordt. Hij slikt wat zuur weg en probeert zijn gedachten te ordenen, maar zijn gedachtenstroom is een kolkende massa geworden. Hij verontschuldigde zich, maakte rechtsomkeert en ging naar de hotelbar waar hij met whisky probeerde zijn denkpatroon helder te krijgen, maar dat werd er niet duidelijker op. Annie heeft hij drie dagen niet gezien. Het is gedaan met de liefde.

About

Ik ben een teruggetrokken, enigszins zwaar op de hand zijnde oude Brabander, met een ongeorganiseerde stroom gedachten.

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
Go top