Exit

Tienduizend meter hoog met 500 knopen
nog een half uur te gaan en de paniek slaat toe.
De muffin en de koffie voorkomen onmogelijk
dat ik schreeuwend en slaand een uitweg zoek.

De maan in staalblauw, wolken een speels tapijt
de steward maant me tot rust maar ik ben het volledig kwijt.
De angst slaat over, de chaos is ontembaar
als de druk wegvalt door de barsten in mijn raam.

Mensen happen naar lucht en rennen dwaas rond
geschreeuw sterft weg als de zuurstofmaskers vallen.
Het gestel klapt uit, de wielen raken de grond
iedereen kijkt mij met argusogen aan.

Dit was de laatste keer
voortaan neem ik de trein.
Een vogel die moet vliegen
een mens op de grond zijn.

About

Ik ben een teruggetrokken, enigszins zwaar op de hand zijnde oude Brabander, met een ongeorganiseerde stroom gedachten.

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Close
Go top